மரக்கறி
Vegetarian food என்பதற்கு “மரக்கறி உணவு” என்ற சொல்தான் பயன்பாட்டில் இருந்தது.
அதை மாற்றுகிறேன் பேர்வழி என்று யாரோ ஒருவர் “அசைவம்” என்று ஒரு பொருத்தமற்ற சொல்லை உபயோகத்தில் விட, அரசாங்கம் உட்பட அனைவரும் அதையே பயன்படுத்தத் தொடங்கி விட்டனர்.
சிவனை வணங்குதலே “சைவம்” எனப்படும். சைவத்தைப் பின்பற்றுவோர் சைவர். அவர்கள் அனைவரும் vegetarian ஆகத்தான் இருக்க வேண்டிய கட்டாயமும் இல்லை. கண்ணப்ப நாயனாரே சைவர்தான். “பிள்ளைக் கறி” சமைக்கச் சொன்னவரும், சைவர் உருவில் வந்த சிவனாரே! சமைத்துப் போட்டவர்களும் சைவரே! எனவே “சைவர்” என்றால் vegetarian என்று ஆகாது. சிவபெருமானை வழிபடுபவர்கள் என்று மட்டும் தான் பொருள்.
அதன்படி பார்த்தால், சைவ நெறியில் இல்லாமல், வைணவத்தையோ, சாக்தத்தையோ பின்பற்றுபவர்
“அ-சைவர்” என்றாகும். அவர்களும் veg, non-veg என்று எதனை உண்பவராகவும் இருக்கலாம்.
சைவம், அசைவம் என்ற சொற்களுக்கும், veg , non-veg உணவுப் பழக்கத்திற்கும் ஏது சம்பந்தமும் இல்லை.
Marakkari
The phrase “marakkari unavu” was in use for vegetarian food.
Someone changed that and, by popular usage, introduced the inappropriate term “asaivam” (non‑veg), and now everyone — including the government — has begun to use it.
Worship of Siva is called “Saivam.” Followers of Saivam are Saivars. That does not imply that all Saivars are necessarily vegetarians. Kannappa Nayanar was a Saivar. The very one who told him to cook the “child’s meat” (pillai kari) is Siva in the form of a Saivar! Those who cooked it were Saivars too. Therefore “Saivar” does not mean vegetarian; it simply means worshippers of Siva.
Viewed this way, someone who does not follow Saivam but follows Vaishnavism or Shaktism would be an “a‑Saivar” (non‑Saivar). They too may eat either veg or non‑veg. The words Saivam and a‑Saivam have nothing to do with vegetarian or non‑vegetarian dietary habits.
— பிலாய் சங்கர சுப்பிரமணியன் *************************************
To the above argument my own nuanced response in English is as below ⬇️
This is indeed a fair argument, and from a semantic point of view it is also quite logical.
However, there is another semantic nuance that should also be taken into account. The Tamil word “Siva” is derived from the Sanskrit “Shiva.” The word “Shiva” denotes not only the Vedic deity, but also carries the meaning of “auspiciousness.” When we attribute “Shivam” to anything or anyone, we also indicate “Shubham,” that is, auspiciousness or blessedness. The Sri Rudram is a Vedic passage that strongly underscores this special and synonymous significance of the word “Shiva.”
Given this semantic background, the Tamil word “asaivam” may refer not only to those who are non-worshippers of Siva, but also to the quality of inauspiciousness. In the eyes of ardent Saivites — for instance, in periods such as the age of the Chola king Kulottunga — non-Saivites could be regarded as inauspicious heretics.
Accordingly, when the word “asaivam” came to be tagged onto non-vegetarian food, the common intention was not necessarily to associate diet with the deity, but rather to ascribe to such food a quality of inauspiciousness — rajasic as opposed to sattvic.
In that sense, the deity was not being directly associated with the diet here; rather, a value judgment was being attached to the food through an inherited semantic and cultural register.
Sudarshan Madabushi
In தமிழ்:
இது உண்மையிலேயே நியாயமான வாதமாகும்; சொற்பொருள் நோக்கிலும் மிகத் தர்க்கபூர்வமானதாகும்.
ஆனால், இதனுடன் சேர்த்து கவனிக்கப்பட வேண்டிய இன்னொரு பொருளியல் நுட்பமும் உள்ளது. தமிழ் “சிவ” என்ற சொல் சமஸ்கிருத “ஶிவ” என்பதிலிருந்து வந்தது. “ஶிவ” என்பது வேதத் தெய்வத்தைக் குறிப்பதற்கே மட்டுமல்ல; “மங்களம்”, “சுபம்”, “அமங்கலநிவிர்த்தி” ஆகிய அர்த்தங்களையும் தருகிறது. நாம் எதற்காவது அல்லது எவருக்காவது “சிவம்” என்ற பண்பைச் சொன்னால், அதனுடன் “சுபம்” என்னும் கருத்தையும் இணைத்தே சொல்கிறோம். “ஸ்ரீ ருத்ரம்” எனப்படும் வேதப்பகுதி, “ஶிவ” என்ற சொல்லின் இவ்விசேஷமான மற்றும் இணைப்பொருள் வாய்ந்த முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது.
இந்தப் பொருளியல் அடிப்படையில் பார்த்தால், “அசைவம்” என்ற தமிழ் சொல் “சிவனை வணங்காதவர்” என்ற பொருளை மட்டுமல்லாமல், “அமங்களத் தன்மை” அல்லது “சுபமின்மை” என்பதையும் குறிக்கக்கூடும். சைவப் பற்றுள்ளோரின் பார்வையில் — குறிப்பாகச் சோழர் குலோத்துங்கன் காலம் போன்ற கட்டங்களில் — அசைவர்கள் அனைவரும் அமங்கலமான மதவெறியர்கள் அல்லது மதவிலகியவர்கள் எனக் கருதப்பட்ட சூழல்கள் இருந்தன.
ஆகவே, “அசைவம்” என்ற சொல் மாமிச உணவுக்குப் பயன்படுத்தப்படத் தொடங்கியபோது, அதன் பொதுவான நோக்கம் தெய்வத்தையும் உணவுமுறையையும் நேரடியாக இணைப்பது அல்ல. மாறாக, அத்தகைய உணவுக்கு “அமங்களம்” என்ற மதிப்பீட்டையும், “சாத்த்விகம்” என்பதற்கு மாறான “ராஜசிகம்” என்ற குணநிலையையும் ஒதுக்கிக் காட்டுவதே அதன் உள்நோக்கமாக இருந்தது.
எனவே, இங்கு தெய்வம் உணவுடன் இணைக்கப்படவில்லை; மாறாக, மரபாக வந்த பொருள் மற்றும் பண்பாட்டு பயன்பாட்டின் மூலம் உணவிற்கு ஒரு மதிப்பீட்டு அடையாளம் சூட்டப்பட்டுள்ளது.
