By Sudarshan Madabushi
October 5, 2026: Chennai, India
தமிழ்நாட்டுக் கோவில்கள் வழிபாட்டிடங்கள் மட்டுமல்ல. அவை நிலங்கள், நகைகள், சிலைகள், ஆவணங்கள், வருவாய், மற்றும் நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வரும் பொது நம்பிக்கையின் களஞ்சியங்கள். இந்து சமய அறநிலையத் துறை (HR&CE) இவற்றை பாதுகாப்பாளராக நிர்வகிப்பதாகக் கூறுகிறது. ஆனால் ஒரு பாதுகாப்பாளர் முதலில் தான் என்ன வைத்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும்.
அதற்காகவே 1959-ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாடு இந்து சமய மற்றும் அறநிலையச் சட்டத்தின் செக்ஷன் 29 பதிவேடு உள்ளது. ஒவ்வொரு சமய நிறுவனத்தின் வரலாறு, அறங்காவலர்கள், நிர்வாகம், நகைகள், தங்கம் வெள்ளி, பாத்திரங்கள், திருமாநியங்கள், பட்டா பத்திரங்கள் மற்றும் தொடர்புடைய ஆவணங்கள் ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்யும் சட்டப்பூர்வ முதன்மைப் பதிவேடு இது.
செக்ஷன் 30-ன் கீழ் இந்தப் பதிவேடு ஆண்டுதோறும் சரிபார்க்கப்பட வேண்டும். செக்ஷன் 31-ன் கீழ் பத்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஒருங்கிணைந்த பதிவேடு தயாரிக்கப்பட வேண்டும். சட்டம் எளிய முறையை உருவாக்கியுள்ளது: பதிவேட்டைத் தயார் செய்தல், ஆண்டுதோறும் சரிபார்த்தல், அவ்வப்போது ஒருங்கிணைத்தல், உண்மைநிலை மாறும்போது திருத்துதல்.
ஆனால் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும், HR&CE கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு கோவிலுக்கும் முழுமையான, புதுப்பிக்கப்பட்ட செக்ஷன் 29 பதிவேடு உள்ளது என்பதற்கான நம்பகமான பொது ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. துறை கோவில்களின் எண்ணிக்கை, திருவிழாக்கள், நன்கொடை, சில நில விவரங்களை வெளியிடுகிறது. ஆனால் எத்தனை கோவில்களுக்குப் பதிவேடு தயாராகியுள்ளது, அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது, சரிபார்க்கப்பட்டுள்ளது, புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளது என்ற கோவில்-வாரியான தகவலை வெளியிடவில்லை.
இந்த மௌனமே சாட்சியம்.
இது சிறிய கிராமக் கோவில்களுக்கு மட்டுமான பிரச்சினை அல்ல. ஆண்டு வருவாய் ₹10 லட்சத்திற்கு மேல் உள்ள சுமார் 582 கோவில்கள்—மிக அதிக வருவாயும் மதிப்பும் கொண்ட நிறுவனங்கள்—இவற்றில் எத்தனைக்கு தற்போதைய செக்ஷன் 29 பதிவேடு உள்ளது என்பதைக் கூட துறை வெளியிடவில்லை. பதில் “அனைத்துக்கும் உண்டு” எனில் அதை வெளியிட்டிருக்கும். “பெரும்பாலானவற்றுக்கு உண்டு” எனில் எண்ணிக்கையை வெளியிட்டிருக்கும். அது வெளியிடப்படாமல் இருப்பதே குறிப்பாகும்.
சென்னை உயர் நீதிமன்றம் இந்த நிர்வாக வெற்றிடத்தை பலமுறை சந்தித்துள்ளது. 2021-ஆம் ஆண்டு T.R. ரமேஷ் வழக்கில், செக்ஷன் 30 மற்றும் 31-ன் கீழ் தேவைப்படும் பதிவேடுகள் “முற்றிலும் தயாரிக்கப்படவே இல்லை” என்று கூறப்பட்டது. நீதிமன்றம் 75 உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்தது: நகைகள், சிலைகள், மதிப்புமிக்க பொருள்கள், தொன்மைப் பொருள்கள் தொடர்பான பதிவேடுகளைப் புதுப்பிக்கவும்; கோவில் நிலங்கள், குத்தகைகள், நிலுவைத் தொகைகள், அத்துமீறல்கள், வழக்குகள் குறித்து விரிவான பட்டியல் தயாரிக்கவும்; அறிக்கைகள் தாக்கல் செய்யவும்; காலவரையில் நடவடிக்கை எடுக்கவும்.
சாராம்சத்தில், புதிய ஆவணப்படுத்தும் பணிக்கான அனைத்து அடிப்படைகளையும் செய்யும்படி நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. மரபு பற்றிய முழக்கங்களை அல்ல; பட்டியல்கள், ஆவணங்கள், புல எண்கள், கணக்குகள், நடவடிக்கைகளைக் கேட்டது.
இந்த நிலை தொடர்வதற்குக் காரணம், பொறுப்புக்கான தொடர்ச்சி இல்லாத அமைப்பு. ஆணையர்கள், மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர்கள், வருவாய்த்துறை அதிகாரிகள், காவல்துறை அதிகாரிகள், HR&CE அதிகாரிகள் வருகிறார்கள்; போகிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் கோப்புகளை மட்டும் பெறுகிறார்கள்; பொறுப்பை அல்ல. கடினமான நில மீட்பு ஒத்திவைக்கப்படலாம்; அளவீடு தாமதிக்கலாம்; கோப்பு தூங்கலாம்; அடுத்த அதிகாரி பொறுப்பேற்காமல் பிரச்சினையை மட்டும் பெறுவார்.
கரூர் வெண்ணைமலைக் கோவில் நல்லட்சிய வழக்கு இந்த நோயை வெளிப்படுத்தியது. 2019 உத்தரவுக்குப் பிறகு ஆறு ஆண்டுகள் கழித்தும், 500 ஏக்கருக்கு மேற்பட்ட கோவில் நிலங்களை மீட்க HR&CE எந்த உண்மையான நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை என்று நீதிமன்றம் கண்டறிந்தது. துறையின் செயல்பாடு “பெயரளவு” மட்டுமே என்று கூறி, மாவட்ட அளவிலான ஒத்துழைப்பின்மையை வருவாய் மற்றும் உள்துறைச் செயலர்களிடம் முறையாக முன்வைக்கத் தவறியதற்காக ஆணையரை நீதிமன்றம் கடிந்துகொண்டது.
“பட்டத் தகராறுகள்” என்பது சாக்குப்போக்காக முடியாது. ஒரு பட்டியல் பட்ட உரிமையை தீர்மானிக்காமல் உண்மைகளைப் பதிவு செய்யலாம்: புல எண், பரப்பளவு, கையகப்படுத்தல், ஆவணங்கள், வரி, அத்துமீறல், தகராறின் தன்மை. சர்ச்சைக்குரியதல்லாத உண்மைகளை இப்போதே பதிவு செய்யலாம்; தகராறான உரிமைக் கோரிக்கைகளை தகுந்த குடிமை நீதிமன்றத்திற்கு அனுப்பலாம். ஆனால் நகைகளை எண்ணாமல், சிலைகளைப் படம்பிடிக்காமல், ஆவணங்களைப் பட்டியலிடாமல், நிலங்களை அளக்காமல், அத்துமீறல்களை அடையாளம் காணாமல் இருக்க பட்டத் தகராறை சாக்காகக் காட்ட முடியாது.
பதிவேடு இல்லாதபோது அல்லது காலாவதியானபோது, கோவில் நிலங்கள் ஆபத்திற்கு உள்ளாகின்றன; நகைகளைக் கண்டுபிடிப்பது கடினமாகிறது; குத்தகைகள் வெளிப்படையற்றதாகின்றன; வருவாயை தணிக்கை செய்வது கடினமாகிறது; கோவில் நலனுக்கும் துறை வசதிக்கும் இடையே எல்லை மங்குகிறது.
தீர்வு எளிது: ஒவ்வொரு கோவிலுக்கும் தேதியிட்ட நேரடி சொத்துப் பட்டியல் தயாரிக்க வேண்டும்; தேவைப்பட்டால் செக்ஷன் 29 பதிவேட்டை மீண்டும் உருவாக்க வேண்டும்; எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் காலவரையுடன் தற்காலிகப் பதிவேட்டை வெளியிட வேண்டும்; சர்ச்சைக்குரிய மற்றும் சர்ச்சைக்குரியதல்லாத விவரங்களைப் பிரிக்க வேண்டும்; ஆண்டுதோறும் சரிபார்ப்பை முடிக்க வேண்டும்; பொது டாஷ்போர்டை உருவாக்க வேண்டும்; செயல்படத் தவறும் அதிகாரிகள் மீது நேரடிப் பொறுப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
சட்டம் பதிவேட்டைக் கோருகிறதா என்பது இனி கேள்வியல்ல. அது வெளிப்படையாகக் கோருகிறது. உண்மையான கேள்வி இது: துறை தான் என்ன வைத்திருக்கிறது என்று தெரியவில்லையா—அல்லது தெரிந்தும் வெளியிட விரும்பவில்லையா?
கோவிலின் பதிவேடு அதன் குடிமை அடையாளம். நில ஆவணங்கள் அதன் பொருளாதார முதுகெலும்பு. நகை மற்றும் சிலைப் பதிவேடுகள் அதன் கலாச்சார நினைவகம். அவற்றைப் புதைத்து வைப்பது நடுநிலைமை அல்ல; நிர்வாக வழக்கம் என்ற பெயரில் மூடிமறைக்கப்படும் அலட்சியம்.
Note: The Section 29 Register is a crucial statutory record, but an entry in it is not by itself conclusive proof of title in a disputed civil claim. The demand here is for a transparent, dated, verifiable inventory and register—not for unilateral determination of contested property rights.
(Concluded)
