Being a Sri Vaishnava myself, reading the above news item troubles me greatly in mind. I wonder if this is some sort of strategy that seeks to build a Tenkalai narrative presenting Sri Ramanuja’s 74 simhasanaadhipathi peetams as exclusively belonging to “tennaachaarya sampradayam” distinct from the “Desika sampradayam”.
If it is so then I must humbly state that it is a blatantly false narrative .
During Sri Ramanuja’s time there was no division in ubhaya vedanta sampradayam as “tennaachaarya” and “Desika sampradayam”. The 74 simhasanadhipathi peetams were instituted to propagate and preserve only ubhaya vedanta tradition . They were not set up by Udayavar to memorialise anything called “tennaachaarya” tradition at all .
This new attempt to associate or hyphenate “74 simhaasanaadipati peetams” with Tenaacharya sampradayam appears to be an exercise in one-upmanship of the Tenkalai sectarian group to exclude the Vadakalai sectarian community from the larger and more genuine community of Sri Vaishnavas and Sri Ramanuja devotees .
If this initiative — announced with such public fanfare — had been not named itself with the exclusionary term “tennaachaarya” , it would have been warmly welcomed by all Sri Vaishnavas. Since this new organisation however is calling itself “tennaachaarya sampradaya Sabha” purportedly dedicated to propagating the historic 74 simhaasanaadipathi spiritual heirs , it reduces itself unfortunately to just yet another narrow , parochial sectarian outfit engaged in meaningless inter-sectarian polemics .
Sri Vaishnavism is much larger than sects and groups … and a faith that is much bigger than any specious narratives that any sectarian narratives can try to reduce it to .
Sudarshan Madabushi
இது, எம்பெருமானார் அருளிய 74 சிம்ஹாசனாதிபதி பீடங்கள் “தென்னாச்சார்ய சம்பிரதாயம்” எனப்படும் தனித்தோன்றிய மரபிற்குள் உள்பட்டவையெனவும், அவை “தேசிக சம்பிரதாயத்திலிருந்து” பிரிந்தவையெனவும் கூறும் ஒரு அபிக்கிரமமான தென்கலை வாதத்தின் விருத்திஷூன்யமான முயற்சியாகும்.
இது ஆதாரமற்றதும் அநுமாநமற்றதும், வரலாற்று வஸ்துதத்திற்கும் விலகியதுமான பாவனை.
எம்பெருமானாரின் திருக்காலத்தில் உபயவேதாந்த சம்பிரதாயம் ஒருமைப்பாட்டில் விளங்கியது; “தென்னாச்சார்ய” – “தேசிக” என்ற பிரிவொன்றும் அந்நாளில் இருக்கவில்லை. எம்பெருமானார் அமைத்த 74 சிம்ஹாசனாதிபதி பீடங்கள், ஸ்ரீவைணவ மார்க்கத்தின் பூஷணம், பரிபாலனம், பரம்பராப்ரதிஷ்டை என்ற நோக்கத்திற்காகவே நிறுவப்பட்டன. அவற்றை “தென்னாச்சார்ய” எனப் பிரித்து நினைப்பது உபயவேதாந்த சாந்தத்தைச் சிதைக்கும் ஒரு அபவாதச் செயல் ஆகும். “74 சிம்ஹாசனாதிபதி” மரபை தன்தோற்று மரபாகச் சொந்தப்படுத்த விரும்பும் இந்த முயற்சி, தென்கலை வாதகர்களது ஆதிக்கநிலை தோற்றுவிக்கும் பிரயத்தனமாகவும், வடகலை வைணவர்களைப் பரந்த ஸ்ரீவைணவ சமூஹத்திலிருந்து பிரித்துக் காட்டும் அநுசித பாவனையாகவும் விளங்குகிறது.
இத்திட்டம் “தென்னாச்சார்ய” என்ற பாகுபாடு குறிக்கும் சொல்லைத் தவிர்த்திருந்தால், அது அனைத்து ஸ்ரீவைணவர்களாலும் சமமாகப் பாராட்டப்பட்டிருக்கும். ஆனாலும், “தென்னாச்சார்ய சம்பிரதாயம்” எனும் குறுகிய அடையாளத்தில் தன்னை வலியுறுத்திக் கொண்டு, எம்பெருமானார் புனித பீட மரபின் வைப்பையொப்பம் செய்ய முயல்வது, அகில ஸ்ரீவைணவ சமயத்தின் மஹிமையைக் குறைத்து, சாமான்ய பேதநிலை வாதங்களில் திளைக்கும் ஒரு அபகார நிகழ்ச்சியாகவே காணப்படுகிறது.
எம்பெருமானார் அருளிய பீடங்கள் யாவும் அசேஷ சிஷ்யகுலங்கள் அனைத்துக்கும் பொதுவான அருள்-பீடங்களே என்பதை உணர்வதே நம் ஒழுக்கமும் மર્યாதையும் ஆகும். அவற்றைத் தங்களது கூட்டமைப்பிற்குள் அடைத்துக் கொள்ள நினைப்பது ஸ்ரீவைணவ மஹாசம்பிரதாயத்திற்கே அவமதிப்பானது.
Sudarshan Madabushi
ஸ்ரீராமானுஜரே தென்னாசார்யரில்லை. காரணம் தெற்கு வடக்கு என்பதே அரங்கத்துக்கு தெற்கே உள்ள தேசங்களும் வடக்கே உள்ள தேசங்களும். ஆக அரங்கத்துக்கு வடக்கே ஆன தொண்டைமண்டலத்தில் தான் ஸ்ரீபெரும்புதூர் ஸ்ரீராமானுஜரின் அவதாரம்.ஆக அவரே தென்னாசார்யரில்லை.
தெற்கு வடக்கு என மொழியை வைத்து பிரித்தாலும் தென்மொழி தமிழ் வடமொழி ஸம்ஸ்க்ருதம். ஸ்ரீராமானுஜர் இயற்றிய ஒன்பது க்ரந்தமும் வடமொழியில் தான் அமைந்துள்ளது.