நாட்டின் தந்தை: “மன்னிக்கவும், போதிய ஆதாரம் இல்லை”

(பிரான்ஸ் காப்காவின் பாணியில் எழுதப்பட்ட ஒரு சிறுகதை)

அவனிடம் இருந்தது ஒரு பத்திலொரு ஏக்கர்.

அது பெரிய நிலம் அல்ல. ஆனால் மழை கருணையுடன் இருந்தால், ஒரு மனிதன் உயிரோடு இருக்கத் தேவையான அளவு மட்டும் அதில் இருந்தது. அது அவன் நம்பிய ஒரே வரைபடம். அதன் எல்லைகள் மையிலாகக் கோடிடப்படவில்லை; நினைவிலேயே பதிந்திருந்தன: ஒரு பக்கத்தில் அரசமரம், இன்னொரு பக்கத்தில் உடைந்த கல், மூன்று நாட்கள் மழையை விழுங்கி, பிறகு தானாகவே அந்த மழையை மறந்துவிடும் ஒரு வாய்க்கால்.

அந்த நிலத்தில் அவன் தந்தை நின்றிருந்தார். தாத்தாவும் நின்றிருந்தார். எந்த அலுவலகத்தையும் விட அந்த மண்ணே அவர்களின் காலடி தடங்களை உண்மையாக நினைத்திருந்தது.

ஒரு காலை, சூரியன் இன்னும் வெளுத்திருக்கும் போதும், காகங்கள் தங்கள் சண்டையைத் தொடங்காத போதும், போலீசார் வந்தார்கள்.

மூன்று பேர்.

ஒருவர் காகிதம் வைத்திருந்தார். ஒருவர் பேனா வைத்திருந்தார். மூன்றாவது ஒருவரிடமும் ஒன்றுமில்லை. அதுவே அவரை மிகப் பயங்கரமானவராக்கியது.

அவர்கள் வயலின் விளிம்பில் நின்றார்கள்; ஒரு மனிதனைப் பார்க்க அல்ல, ஒரு குறையைக் கண்காணிக்க வந்தவர்கள் போல.

“இந்த நிலம் உன்னுடையது இல்லை,” என்றார் முதலாமவர்.

விவசாயி அவரைப் பார்த்தான், பிறகு மண்ணைப் பார்த்தான்.

“யாருடையது?” என்று கேட்டான்.

“அதை நீ கேட்கக் கூடாது.”

இரண்டாவது போலீசார் காகிதத்தை மரியாதையோடு விரித்தார். அது சட்டத்தின் சிறகுகளைப் போன்ற சலசலப்பை உண்டாக்கியது.

“நீ இந்திய குடிமகன் இல்லை.”

ஒரு கணம் உலகம் பதில் சொல்லவில்லை. தினை நின்றது. காற்று நிற்கிறது. தொலைவில் இருந்த மாடு கூட மென்று கொண்டதை நிறுத்தியது. அந்த வாக்கியம் அவனிடம் மட்டுமல்ல, முழு நிலத்திற்கே சொல்லப்பட்டதுபோல் இருந்தது.

அவன் சிரித்தான்; மிகவும் மெதுவாக, ஏனெனில் இப்படிப் பொருளற்ற ஒரு வாக்கியத்திற்கு உடம்பு முதலில் சிரிப்பால் பதில் சொல்கிறது, பிறகே மனம் பதில் சொல்கிறது.

“என் பெயர் இங்கே இருக்கிறது,” என்றான். “என் தந்தையின் பெயரும் இருக்கிறது. பட்டாவும் இருக்கிறது.”

காகிதம் அசையவில்லை.

“போதாது.”

“என் பிள்ளைகள் இங்கே பிறந்தவர்கள்.”

“போதாது.”

“என் மனைவி இங்கே புதைக்கப்பட்டிருக்கிறாள்.”

“போதாது.”

“என் இரத்தமே இந்த மண்ணில் இருக்கிறது.”

“போதாது.”

கையில் ஒன்றுமில்லாத மூன்றாவது போலீசார், அரசால் வழங்கப்பட்ட ஒரு வெறுமையான முகத்துடன் அவனைப் பார்த்தார்.

“நீ குடியுரிமையை நிரூபிக்க வேண்டும்.”

“எப்படி?”

ஒரு தாள் எடுத்துவரப்பட்டது; காயத்திலிருந்து இழுத்ததுபோல்.

ஒரு பட்டியல்.

பிறப்பு சான்றிதழ். பெற்றோரின் ஆவணங்கள். பள்ளி மாற்றுச் சான்றிதழ். வசிப்பிடம் சான்று. வாக்காளர் பதிவுச் சான்று. உறுதிமொழி. சான்றளிக்கப்பட்ட நகல்கள். அத்தாட்சிப்படுத்தப்பட்ட நகல்கள். துணை ஆவணங்கள். மேலும் ஆவணங்கள். தேவையானபோது கூடுதல் ஆவணங்கள். கேட்கப்படலாம் எனும் வேறு எந்த ஆவணமும்.

அது ஒரு பட்டியல் அல்ல. அது ஒரு நீண்ட வழித்தடம்.

அவன் அதைத் தோளில் சுமந்தபடி நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.

அந்த நகரம், மனிதர்கள் உள்ளே சிக்கி உடைந்து போகும்படி நீண்ட நாட்களாகவே வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு இயந்திரத்தின் அலட்சியத்தோடு அவனை வரவேற்றது.

முதல் அலுவலகத்தில், படிவம் முழுமையல்ல என்று சொன்னார்கள்.

இரண்டாவது அலுவலகத்தில், முத்திரை தவறு என்று சொன்னார்கள்.

மூன்றாவது அலுவலகத்தில், அதிகாரி இல்லை.

நான்காவது அலுவலகத்தில், அதிகாரி இருந்தார்; ஆனால் அவருக்கு அதற்கான அதிகாரம் இல்லை.

ஐந்தாவது அலுவலகத்தில், கோப்பு இல்லை.

ஆறாவது அலுவலகத்தில், கோப்பு கிடைத்தது; ஆனால் திறக்கப்படவில்லை.

ஏழாவது அலுவலகத்தில், கோப்பு திறக்கப்பட்டது; ஆனால் பார்க்கப்படவில்லை.

எட்டாவது அலுவலகத்தில், அது பார்க்கப்பட்டது; ஆனால் புரியவில்லை.

ஒன்பதாவது அலுவலகத்தில், அது புரிந்துகொள்ளப்பட்டது; ஆனால் ஏற்கப்படவில்லை.

பத்தாவது அலுவலகத்தில், அவன் மீண்டும் முதல் அலுவலகத்திற்கே திரும்பச் சொல்லப்பட்டான்.

அப்போது முதல் அலுவலகமே ஏற்கனவே ஏழாவது அலுவலகமாக மாறியிருந்தது.

அவன் நகரத்தை அதன் சாலைகளால் அல்ல, அதன் வரிசைகளால் அறிந்தான்.

காத்திருப்பின் வடிவத்தை அவன் கற்றுக்கொண்டான். ஓய்வுக்காக அல்ல, சரணடைவுக்காகவே வடிவமைக்கப்பட்ட நாற்காலிகள் அரச அலுவலகக் கூடங்களில் இருப்பதை அவன் அறிந்தான். மின்விசிறி சுழற்றும் பழைய காகிதத்தின் வாசனையை அவன் அறிந்தான். ஒவ்வொரு எழுத்தரும் பரிவின்றி உயிர்வாழக் கற்றுக் கொண்ட குரலில் பேசுவதை அவன் அறிந்தான். ஒவ்வொரு முத்திரையும் ஒரு தீர்ப்பு; ஒவ்வொரு கையொப்பமும் தற்காலிக இரக்கம் என்பதையும் அவன் அறிந்தான்.

அவன் ஆட்டை விற்றான்.

மனைவியின் காப்பு வளையல்களை விற்றான்.

தன் தாயார் ஒருகாலத்தில் அரிசி ஊற்றிய சிறிய பித்தளை பாத்திரத்தையும் அடகு வைத்தான்.

ஒருகாலத்தில் கிராமத்தை விட்டு நகரம் சென்ற, இப்போது பளபளக்கும் காலணிகளுடனும் மண்ணின் மணத்தை மறந்த முகத்துடனும் திரும்பும் ஒரு உறவினரிடம் கடன் கேட்டான்.

மாதங்கள் கடந்தன.

மழை வந்து, அவன் கேட்காமல் போயிற்று. பருவங்கள் ஒன்றோடொன்று மடிந்தன. அவனில்லாமலேயே அவன் வயல் அங்கே காத்திருந்தது. அது ஒரு கைவிடப்பட்ட வாக்கியத்தைப் போல இருந்தது.

நகரத்தில் கோப்பு நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

மேசையிலிருந்து மேசைக்குச் சென்றது. அலமாரியிலிருந்து அலமாரிக்குச் சென்றது. அதிகாரியிலிருந்து அதிகாரிக்குச் சென்றது. எப்போதும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது; ஒருபோதும் வந்து சேரவில்லை.

“அடுத்த வாரம் வாருங்கள்.”

“சரிபார்ப்புக்குப் பிறகு வாருங்கள்.”

“ஒரு சாட்சியுடன் வாருங்கள்.”

“சாட்சியின் தந்தையின் சான்றிதழ் கொண்டுவாருங்கள்.”

“பிரதியின் அசல் கொண்டுவாருங்கள்.”

“புதிய உறுதிமொழி கொண்டுவாருங்கள்.”

“பழையதையும் கொண்டுவாருங்கள்.”

“உள்ளூர் விசாரணைக்குப் பிறகு வாருங்கள்.”

“இறுதி பரிசீலனைக்குப் பிறகு வாருங்கள்.”

இந்த வார்த்தைகள் பெருகின. இனி அவற்றுக்கு அர்த்தமே இல்லாமல் போனது. அவன் சிறிது நேரம் உயிரோடு இருக்கத் தேவையான அளவு மட்டும் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு ஜபமாக அவை மாறின.

இறுதியில், அனைத்து முத்திரைகளும், கவுண்டர்களும், கையொப்பங்களும், அனைத்து படிவங்களும், மறுபடிவங்களும், அதிகாரப்பூர்வ மொழிக்குள் சுற்றப்பட்ட மரியாதையான மறுப்புகளும் முடிந்த பின், இறுதி எழுத்தர் அவனைப் பார்க்காமலேயே பார்த்து,

“விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்பட்டது,” என்றார்.

அவன் உறைந்து நின்றான். “ஏன்?”

“போதிய ஆதாரம் இல்லை.”

“எந்த ஆதாரம்?”

“குடியுரிமைக்கான ஆதாரம்.”

“ஆனால் அதைத்தானே நிரூபிக்க நான் வந்தேன்.”

“அப்படியானால் நிரூபி.”

அவன் நின்றான். நம்பிக்கையைவிட மெலிந்த ஒரு கோப்பைப் பிடித்திருந்தான்.

அவன் கிராமத்திற்குத் திரும்பினான்.

அவன் வயல் அங்கேயே இருந்தது; ஆனால் அது மாறியிருந்தது.

அவன் சிறு நிலத்தில், பஞ்சாயத்து மகாத்மா காந்தியின் சிலையை எழுப்பியிருந்தது. வெண்கல். அமைதியான முகம். உயர்த்திய கை. மற்றொரு கையில் தண்டு. மிக மரியாதையானது. மிக முழுமையானது. மிக இறுதியானது.

அவன் முன் நின்றான்; பேச முடியாத அளவுக்கு சோர்வடைந்திருந்தான்.

அந்த சிலையின் கீழிருந்த நிலம் ஒருகாலத்தில் அவனுடைய நிலம். அல்லது இருந்தது. அல்லது அவனை நினைவில் வைத்திருந்தவர்களின் கண்களில், இன்னும் அதிகாரப்பூர்வமானதொன்றுக்காக காத்திருக்கும் வெற்றிடமாக மட்டுமே இருந்திருக்கலாம்.

இப்போது அந்தச் சிலை அவன் பயிர் இருந்த இடத்தில் நின்றது.

தினை போயிற்று.

நிலக்கடலை போயிற்று.

மண் அளக்கப்பட்டது; திருத்தப்பட்டது; அழகுபடுத்தப்பட்டது; பொது வணக்கத்துக்கு ஏற்றதாக மாற்றப்பட்டது.

சிலையின் அருகே ஒரு சிறிய பலகை நின்றது:

பொது வளர்ச்சித் திட்டத்தின் கீழ்.

அவன் அப்போது சிரித்தான். ஆனால் அது சிரிப்பு அல்ல. உலகம் எவ்வளவு கொடுமையைத் தாண்டி, கொடுமை itself க்கும் பயனற்றதாக மாறுகிறதோ, அப்போது மனிதன் வெளியிடும் ஒலி அது.

அவன் சிலையைப் பார்த்து மண்டியிட்டான்.

“நீங்கள் என் நாட்டின் தந்தை என்பதற்கு நன்றி,” என்று சொன்னான். “ஆனால் நீங்கள் என் தந்தையாக இருந்தாலும் கூட, நான் குடிமகன் என்பதை இன்னும் நிரூபிக்க வேண்டியுள்ளது.”

காற்று வெற்றிட வயலின் மீது நகர்ந்தது.

சிலை பதிலளிக்கவில்லை.

சற்று தொலைவில் இருந்த பஞ்சாயத்து அலுவலகம் ஏற்கெனவே இன்னொரு அறிவிப்பை அனுப்பியிருந்தது.

நிலம் மீண்டும் மதிப்பாய்வு செய்யப்படும்.

அந்த மதிப்பாய்வுக்கு உரிமை நிரூபணம் வேண்டும்.

உரிமை நிரூபிக்க, குடியுரிமை நிரூபணம் வேண்டும்.

குடியுரிமை நிரூபிக்க, அடையாள நிரூபணம் வேண்டும்.

அடையாள நிரூபிக்க, ஆவணங்கள் வேண்டும்.

ஆவணங்கள் பெற, அத்தாட்சி வேண்டும்.

அத்தாட்சி பெற, ஒரு நேரம் வேண்டியது.

நேரம் பெற, விண்ணப்பம் வேண்டும்.

விண்ணப்பத்திற்கு குடியுரிமை வேண்டும்.

அப்படியே அந்தச் சுற்று மூடப்பட்டது.

அந்த இரவு, கிராமம் தூங்கவில்லை.

மறுநாள் காலை, அவனது கோப்பு பஞ்சாயத்து வாயிலுக்கு வெளியே கண்டெடுக்கப்பட்டது. ஒழுங்காகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. பனித்துளியால் நனைந்திருந்தது. சிவப்பு முத்திரையுடன்.

நிராகரிக்கப்பட்டது.

கோப்பின் கடைசி பக்கத்தில், ஒருவர் மிக கவனமான அதிகாரப்பூர்வ கையெழுத்தில் ஒரு குறிப்பை சேர்த்திருந்தார்:

மேலும் நடவடிக்கை இல்லை.

அதற்குக் கீழே, வேறு மையில், ஒரு கணம் மனிதராக நினைவுகூர்ந்த கை எழுதியதுபோல்:

நிலை தீர்க்கப்படவில்லை.