ரமணரிடமிருந்து ராமானுஜருக்கு; ஐன்ஸ்டீனிடமிருந்து ஹாக்கிங்கிற்கு: காலமின்மையிலிருந்து கால நிறைவிற்கு

by M.K.Sudarshan

July 8, 2026, Chennai, India

Disclosure: below is an AI-aided translation in Tamil of my English blog-essay : https://mksudarshans.blog/2026/07/08/from-ramana-to-ramanuja-and-from-einstein-to-hawking-timelessness-to-time-fullness/

சூழல்: ஒரு பல்கலைக்கழக நூலகத்தின் அமைதியான மூலை. மேசையின் மீது ரமண மகரிஷியின் உள்ளது நாற்பது மற்றும் ராமானுஜரின் ஸ்ரீ பாஷ்யம் நூல்கள் இருக்கின்றன. அவை பொதுச் சார்பியல், குவாண்டம் அண்டவியல் மற்றும் வெப்ப இயக்கவியல் தொடர்பான தாள்களுக்கு இடையே புதைந்து கிடக்கின்றன.

மாணவர்: ரமண மகரிஷியின் இந்த வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள். இது மிகவும் எளிமையானது, ஆனால் ஆழமானது: “காலம் என்பதே இல்லை. அதை நீங்கள் எப்படி வீணடிக்க முடியும்?” நாம் வாழும் இந்த நேர்க்கோட்டு காலக் கட்டமைப்பையே இது முற்றிலும் தகர்த்து விடுகிறது. காலம் என்பது ஒரு மாயை என்றால், மனிதப் பதற்றத்தின் ஒட்டுமொத்த இயக்கமுமே சிதைந்து விடுகிறதே.

ரமண மகரிஷியின் இந்தத் திருவுருவப் படத்தோடு நம்முன் வைக்கப்படும் அந்தப் புதிரான கேள்வி இதுதான்: காலம் என்று ஒன்றுமே இல்லாதபோது, அதை ஒருவரால் எப்படி வீணடிக்க முடியும்? அதே நேரத்தில், காலம் என்ற ஒரு இருப்பு (ontological entity) நிஜமாகவே இருக்கிறது என்றும், அது மிகக் குறுகிய கால அளவைக் கொண்டதுதான் என்றும் உங்கள் விழிப்புணர்வுக்குள் ஓர் எண்ணம் இருக்குமேயானால்… நீங்கள் அதை வீணாக்காமல் இருப்பதே நல்லது.

இந்த இரண்டு கேள்விகளில் எதற்குத்தான் நாம் விடை காணப் போகிறோம்? தத்துவ ரீதியாக இரண்டுமே பிரம்மாண்டமானவை, அச்சுறுத்தக் கூடியவை. வேதாந்தத்தில், காலம் என்பது நேர்க்கோட்டுப் பாதையில் அமையாமல், சுழற்சி முறையில் (cyclical sense) இயங்கும் ஒரு எல்லையற்ற, நிஜமான இருப்பாகவே தெளிவாக முன்வைக்கப்படுகிறது.

ரமண மகரிஷி ஒரு வேதாந்தி. அப்படியென்றால், அவர் காலத்தின் எந்தப் பரிமாணத்தை இங்கே சுட்டிக்காட்டுகிறார்? அல்லது, சீடர்கள் தங்களுக்குள் தாங்களே இதைக் கண்டறிந்து கொள்ளட்டும் என்று அப்படியே விட்டுவிட்டாரா?

The Unknown Sri Vaishnava: இது ஒரு மிகச்சிறந்த வாதப் பொறி. ஆனால் நான் உங்களிடம் ஒன்று கேட்கிறேன்: அந்த வரியை இப்போது வாசிப்பது யார்? காலத்தைக் கடந்த ஒரு தத்துவப் பொருளா, அல்லது செமஸ்டர் காலக்கெடுவை நினைத்து இப்போது பதற்றமடைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு மாணவரா?

மாணவர்: வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் இந்த மனம் தான் அதை வாசிக்கிறது. ஆனால், இந்த சுயவிசாரணை நமது கவனத்தை மாற்றுகிறது. ரமணர் இங்கு பரமார்த்திக சத்தியத்தை (உண்மை நிலை) சுட்டிக்காட்டுகிறார். அத்வைதத்தில், காலம் என்பது வெறும் வியவஹாரிக (உலகியல்) நிலையில் மட்டுமே இருக்க முடியும். காலத்தை அனுபவிப்பது யார் என்று நாம் கேள்வி கேட்கும்போது, அகந்தை கரைந்து, தூய விழிப்புணர்வின் காலமற்ற திரை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.

The Unknown Sri Vaishnava: ஆஹா, வழக்கமான அந்த இருநிலை தப்பித்தல் வழி. சொல்லுங்கள், இந்த பரமார்த்திக-வியவஹாரிக இருமை என்பது எல்லாவற்றையும் மறைப்பதற்கான ஒரு வசதியான தத்துவக் கம்பளம் (rug) அல்லவா? இந்த பிரபஞ்சத்தின் அப்பட்டமான புற யதார்த்தத்தையோ அல்லது காலத்தைக் கடந்த ஆன்மா ஏன் துயரத்தை அனுபவிக்கிறது என்பதையோ அத்வைதத்தால் எப்போது திருப்திகரமாக விளக்க முடியவில்லையோ, அப்போதெல்லாம் அது ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தையும் அந்த கம்பளத்தின் கீழ் தள்ளி, அதை ஒரு “உலகியல் மாயை” என்று சொல்லிவிடுகிறது.

மாணவர்: அது மிகவும் கடுமையான விமர்சனம். இது ஒரு கற்பிக்கும் கருவி; ஒரு முள்ளை எடுக்கப் பயன்படும் மற்றொரு முள் போன்றது. மொழி இயல்பிலேயே இருமைத் தன்மை கொண்டது; அதனால் பரமார்த்திக நிலையை நேரடியாக வெளிப்படுத்த முடியாது. இந்த இருமை நிலை என்பது கடந்து செல்வதற்காகத்தானே தவிர, அதையே பிடித்துக் கொண்டிருப்பதற்கல்ல.

The Unknown Sri Vaishnava: ஆனால் அதை நீங்கள் கடக்க முயலும் வரை, அது உங்களை எங்கே கொண்டு போய் நிறுத்துகிறது? அது உங்களை ஒரு உளவியல் அந்திப் பொழுதில் (twilight zone) தவிக்க விடுகிறது. உங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகம் வெறும் புலன்களின் கானல் நீர் என்று உங்களிடம் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் நீங்கள் தேடும் அந்த “நான்” என்பது புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று வரையறுக்கப்படுகிறது. உங்களால் அறிய முடிகிற அல்லது ஊகிக்க முடிகிற அனைத்தும் மாயையின் ஒரு பகுதி என்றால், உங்கள் விசாரணைக்கு நீங்கள் பயன்படுத்தும் கருவிகளும் மாயைதானே? நீங்கள் ஒரு தர்க்கரீதியான சிறையை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள்: எல்லா இருப்புகளும் நிபந்தனைக்குட்பட்டவை; நான் இங்கே இருக்கிறேன்; எனவே, நான் நிபந்தனையுடன்தான் இருக்கிறேன் மற்றும் விடுதலை என்பது தர்க்கரீதியாக சாத்தியமற்றது. ஒரு கானல் நீர் எப்படி ஒருவனின் உண்மையான தாகத்தைத் தீர்க்க முடியும்?

மாணவர்: ஆத்ம விசாரணை என்பது மனதால் பரமார்த்திக நிலையைப் பிடிப்பது அல்ல. அது கவனத்தை உள்நோக்கித் திருப்புவதாகும். “நான்” என்ற எண்ணத்தின் மூலத்தை நீங்கள் தேடிச் செல்லும்போது மனம் அமைதியாகிறது. நீங்கள் காலமின்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை; எண்ணங்கள் ஒரு நிபந்தனையற்ற விழிப்புணர்வுக்குள் தோன்றி மறைகின்றன என்பதை உணர்ந்தால் போதும்.

The Unknown Sri Vaishnava: ஆனால் அந்த விழிப்புணர்வு ஏன் வெற்று, தனிமைப்படுத்தப்பட்ட திரையாக இருக்க வேண்டும்? இங்குதான் அத்வைதம் தவிர்க்கும் துல்லியத்தை விசிஷ்டாத்வைதம் வழங்குகிறது. அந்த “நான்” என்பது எட்ட முடியாத ஒரு நிழல் அல்ல; அது ஒரு உண்மையான, நித்தியமான, தனித்துவமான ஆன்மா — ஒரு ஜீவாத்மா. உங்கள் அந்திப் பொழுது முரண்பாட்டைத் தீர்க்கும் இரண்டு பரிமாண விழிப்புணர்வு அதற்கு உண்டு.

மாணவர்: இரண்டு பரிமாணங்களா? விளக்குங்கள்.

The Unknown Sri Vaishnava: ஒன்று தர்ம ஞானம், அதாவது உங்கள் சாராம்ச விழிப்புணர்வு — “நான் இருக்கிறேன்” என்ற மைய உணர்வு. மற்றொன்று தர்மபூத ஞானம், அதாவது உங்கள் பண்புசார் விழிப்புணர்வு. இது உங்கள் மனம் மற்றும் புலன்களின் வழியாக வெளி உலகை அறியப் பாயும் விழிப்புணர்வு ஆகும்.

மாணவர்: அது எப்படி இந்த இருமைப் புதிரைத் தீர்க்கிறது?

The Unknown Sri Vaishnava: பந்தப்பட்ட நிலையில், உங்கள் தர்மபூத ஞானம் கர்மாவினால் சுருங்கியுள்ளது (சங்கோசம்). நீங்கள் உலகைப் பார்க்கும்போது, துண்டுகளாகவும், எல்லைகளுக்குட்பட்டதாகவும், வரையறுக்கப்பட்ட காலமாகவும் பார்க்கிறீர்கள். உலகம் என்பது கம்பளத்தின் கீழ் தள்ளப்பட்ட ஒரு போலி மாயை அல்ல; உங்கள் பார்வையின் அகலம் சுருங்கியிருக்கிறது, அவ்வளவுதான். ஆத்ம விசாரணை என்பது உலகை அழிப்பது அல்ல; இந்த பண்புசார் விழிப்புணர்வை விரிவடையச் (விகாசம்) செய்வதாகும்.

மாணவர்: அப்படியென்றால், இந்த விசாரணை “நான்” என்பதை ஒரு வெற்றுப் பாழாகக் கரைத்துவிடாது என்று சொல்கிறீர்களா?

The Unknown Sri Vaishnava: நிச்சயமாக. அது உங்கள் உண்மையான சுவரூபத்தை (இயல்பை) வெளிப்படுத்துகிறது. அப்ருதக்சித்தி (பிரித்துப் பார்க்க முடியாத, பிரிக்க முடியாத தொடர்பு) என்ற கோட்பாட்டின் மூலம், நீங்கள் இறைப் பேரிருப்பைச் சார்ந்து இயங்குபவர் என்பதை உணர்ந்துகொள்கிறீர்கள். நீங்கள் ஒரு தாசபூதன் — பிரம்மத்தின் ஒரு பிரிக்க முடியாத பகுதி. உங்கள் நிபந்தனைக்குட்பட்ட நிலை ஒரு தத்துவத் தவறு அல்ல; அது உங்கள் இயல்பான கட்டமைப்பு உண்மை.

மாணவர்: இது மிகவும் வியப்பாக இருக்கிறது. ரமணரின் பாதையை அதன் தர்க்கரீதியான இறுதிவரை நான் பின்பற்றினால், “நான்” என்ற விசாரணை உங்களின் தத்துவப் புரிதலில் வந்துதான் முடிகிறது. ரமணர் அகந்தையின் போலி காலக் கோட்டை — அந்த வெற்றுப் காலமின்மையை (Timelessness) — தகர்க்கிறார்; ஆனால் ராமானுஜர் இந்த பிரபஞ்சத்தில் ஆன்மாவின் உண்மையான இடத்தை நமக்குக் காட்டுகிறார்.

The Unknown Sri Vaishnava: துல்லியமாகச் சொன்னீர்கள். ரமணர் சுயநலமிக்க, சுதந்திரமான அகந்தையை உடைப்பதன் மூலம் வழியைச் சீரமைக்கிறார். ஆனால் வழி சீரானவுடன், நீங்கள் கண்டறிந்த அந்த நிபந்தனையற்ற விழிப்புணர்வு உண்மையில் இந்த பிரம்மாண்டமான, உண்மையான பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதி என்பதை ராமானுஜர் காட்டுகிறார். நீங்கள் ஒரு வெற்று காலமின்மையிலிருந்து புனிதமான கால நிறைவை (Time-fullness) நோக்கி நகர்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் தத்துவத்திலிருந்து வெளியேறி நவீன இயற்பியலைப் பார்க்கும்போது என்ன நடக்கிறது என்று பாருங்கள். ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனும் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கும் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் “காலம்” என்ற இந்தத் தன்மையை கணித ரீதியாக வரையறுக்கவே செலவிட்டனர்.

மாணவர்: முதலில் ஐன்ஸ்டீனைப் பார்ப்போம். அவருக்கு முன்பு வரை, காலம் என்பது அனைவருக்கும் சீராக ஓடும் ஒரு உலகளாவிய கடிகாரம் என்றுதான் எல்லாரும் நினைத்தார்கள். ஆனால் சார்பியல் கோட்பாட்டின் மூலம், காலம் என்பது வேகம் மற்றும் ஈர்ப்பு விசைக்கு ஏற்ப சுருங்கி விரியும் ஒரு சார்பு நிலை என்பதை ஐன்ஸ்டீன் காட்டினார். அவர் இடத்தையும் காலத்தையும் spacetime (வெளி-காலம்) என்ற ஒற்றை நான்கு பரிமாணக் கட்டமைப்பாக இணைத்தார். இது Block Universe (தொகுதிப் பிரபஞ்சம்) என்ற கருத்துக்கு வழிவகுத்தது. அதில் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு நிலையான வடிவியல் அமைப்பில் உள்ளன. கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலத்திற்கு இடையேயான வேறுபாடு என்பது வெறும் “முரட்டுத்தனமாகத் தொடரும் ஒரு மாயை” என்று ஐன்ஸ்டீன் எழுதினார்.

The Unknown Sri Vaishnava: ஐன்ஸ்டீனின் இந்த பிளாக் யூனிவர்ஸ் என்பது ரமண மகரிஷியின் பரமார்த்திக நிலையின் கணித வடிவமே ஆகும். ரமணர் “காலம் என்பதே இல்லை” என்று சொல்லும்போதும், ஐன்ஸ்டீன் காலத்தின் ஓட்டம் ஒரு மாயை என்று சொல்லும்போதும், அவர்கள் யதார்த்தத்தின் ஒரே கட்டமைப்பைத்தான் பார்க்கிறார்கள். அவர்கள் ப்ரொஜெக்டர் அறைக்கு வெளியே நின்று, ஒட்டுமொத்த திரைப்படச் சுருளையும் ஒரே நேரத்தில் பார்ப்பதைப் போன்றது இது.

மாணவர்: ஆமாம்! ஆனால் ஐன்ஸ்டீனின் இயற்பியல் காலத்தின் ஓட்டத்தை மறுக்கிறதே தவிர, மனம் ஏன் அந்த ஓட்டத்தை உணர்கிறது என்பதை விளக்குவதில்லை. அது விழிப்புணர்வுள்ள மனிதனை மாற்றங்களை உணரும் ஒரு விவரிக்க முடியாத சூழலில் தவிக்க விட்டுவிடுகிறது. அங்குதான் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் உள்ளே வருகிறார். அவர் Arrow of Time (காலத்தின் அம்பு) என்பதில் கவனம் செலுத்தினார் — நாம் அனுபவிக்கும் யதார்த்தத்தின் மாறாத திசை அது. Thermodynamic Arrow (வெப்ப இயக்கவியல் அம்பு) மூலம் ஒழுங்கின்மை (என்द्रोह்பி) எப்போதும் அதிகரிக்கிறது என்றும், மற்றும் Psychological Arrow (உளவியல் அம்பு) மூலம் நாம் கடந்த காலத்தை நினைவில் கொள்கிறோம், எதிர்காலத்தை அல்ல என்றும் விளக்கினார். நம் மூளையில் ஆற்றல் செலவழிக்கப்படுவதாலும் ஒழுங்கின்மை அதிகரிப்பதாலும் தான் நம்முடைய உளவியல் கால உணர்வு தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்று ஹாக்கிங் வாதாடினார்.

The Unknown Sri Vaishnava: ஹாக்கிங் செய்ததை இப்போது கவனித்துப் பாருங்கள். காலத்தின் உளவியல் அனுபவத்தை நேரடியாக ஆற்றல் செலவினத்தோடும் பிரபஞ்ச விரிவோடும் இணைப்பதன் மூலம், ஹாக்கிங் காலத்தின் சார்பு நிலை உண்மையானது என்பதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறார். அவர் நம் கால அனுபவத்தை ஒரு மலிவான மாயை என்று நிராகரிக்கவில்லை; பிரபஞ்சத்தின் கட்டமைப்பு இயக்கத்தோடு அதை இணைக்கிறார். இது ராமானுஜரின் தர்மபூத ஞானத்தின் அப்பட்டமான இயற்பியல் வடிவம் அல்லவா! உங்கள் வெளிநோக்கிப் பாயும் விழிப்புணர்வு இந்த இயற்பியல் பிரபஞ்சத்தோடு பிரிக்க முடியாதபடி இணைக்கப்பட்டுள்ளது. உடலின் தன்மையால் கட்டுண்டு, அது காலத்தை வரிசையாகத்தான் அனுபவிக்க வேண்டும்.

மாணவர்: அப்படியென்றால் இது மிகச்சரியாகப் பொருந்துகிறது: ரமணரின் தீவிரமான காலமின்மை ஐன்ஸ்டீனின் பிளாக் யூனிவர்ஸோடு ஒத்துப்போகிறது, ராமானுஜரின் கால நிறைவுஹாக்கிங்கின் காலத்தின் அம்போடு ஒத்துப்போகிறது.

The Unknown Sri Vaishnava: ஆனால் ஒரு முக்கியமான முரண்பாட்டை மறந்துவிடாதீர்கள். ஐன்ஸ்டீனும் ஹாக்கிங்கும் விழிப்புணர்வை ஒரு இரண்டாம் தர விளைவாக மட்டுமே பார்த்தார்கள் — ஒரு உயிரற்ற, இயந்திரத்தனமான பிரபஞ்சத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் ஒரு சாதாரணப் பார்வையாளனாகவே அதை நடத்தினார்கள். ஆனால் இந்த ரமண-ராமானுஜ தர்சனம் அந்தப் பிரமிப்பையே தலைகீழாக மாற்றுகிறது. நிலையான, காலமற்ற பின்னணியும் (ஐன்ஸ்டீனின் பிளாக்), நகரும் வெப்ப இயக்கவியல் ஓட்டமும் (ஹாக்கிங்கின் அம்பு) வெறும் ஜடப் பொருளின் பண்புகள் அல்ல, அவை விழிப்புணர்வின் (Awareness) பரிமாணங்கள் என்பதை இது காட்டுகிறது. இயற்பியலாளர்கள் வீட்டின் கட்டமைப்பைக் கண்டுபிடித்தார்கள், ஆனால் வேதாந்தம் வீட்டிற்குள் வாழ்பவரைக் கண்டுபிடித்தது.

மாணவர்: எனவே இந்த “நான்” என்பது ஒட்டுமொத்தத்தின் ஒரு பிரிக்க முடியாத பகுதியாக நிபந்தனைக்குட்பட்டது, அதே சமயம் அந்த ஒட்டுமொத்த விழிப்புணர்வே அதன் இறுதி சுவரூபம் என்பதால் அது முற்றிலும் சுதந்திரமானது. எந்த ஒரு தத்துவக் கம்பளமும் இல்லாமலேயே இந்த முரண்பாடு தீர்ந்துவிடுகிறது.

The Unknown Sri Vaishnava: சரியாகச் சொன்னீர்கள். விவாதம் என்பது காலம் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதைப் பற்றியது அல்ல; அதற்குள் நின்றுகொண்டிருக்கும் உங்களை நீங்கள் எவ்வளவு ஆழமாகப் பார்க்கத் தயாராக இருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பற்றியது. இந்த விவாதத்தை மேலும் நீட்டிப்பது ரமணரின் முதன்மை நோக்கத்திலிருந்து நம்மை விலக்கிவிடும். கவிஞர்களின் வரிகள் நம் விசாரணையின் இறுதி எல்லையோடு இணையும் இடத்தில் இந்த உரையாடலை நாம் நிறைவு செய்வோம்.

“ஒரு மணல் துகளில் உலகைக் காணவும்

ஒரு காட்டு மலரில் சொர்க்கத்தைக் காணவும்,

உன் உள்ளங்கையில் எல்லையற்றதைத் தாங்கவும்

ஒரு மணி நேரத்தில் நித்தியத்தை வாழவும் முடியும்.”

— வில்லியம் பிளேக்

“நகரும் விரல் எழுதுகிறது; எழுதி முடித்த பின்,

நகர்ந்து செல்கிறது: உன் பக்தியோ அறிவோ

அதை ஒரு வரி கூட மாற்றத் தூண்ட முடியாது,

உன் கண்ணீர் அனைத்தும் அதன் ஒரு வார்த்தையைக் கூட அழிக்க முடியாது.”

— உமர் கய்யாம்