ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகரின் “ரஹஸ்ய த்ரய சாரம்” எனும் அபூர்வ கிரந்தத்தில் விளக்கப்படும் பக்தி தத்துவம் குறித்து எழுந்திருக்கும் சிந்தனைகள் — அது ஒரே நேரத்தில் ஆன்மீக உயர்வையும் நற்பெருக்கையும் விளைவிக்கும் ஒரு புனிதச் சுழற்சியாகப் பதிவாகின்றன.
எங்கள் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சமூஹத்தின் காவலனாகிய ஸ்ரிமத் வேதாந்த தேசிகரின் “ரஹஸ்யத்திரய ஸாரம்” என்பதின் திவ்யார்த்தங்களை விளக்கும் ஸதாசார்யர் உ.வே. ஸ்ரீ வளையப்பேட்டை இராமாச்சார்ய ஸ்வாமிகள் அவர்கள் ஆவாராந்திரம் ஓவ்வொரு வார இறுதியிலும் அருளும் கலாசேபங்களில், அடியேன் தன்னுடைய ஆத்மாபிமானத்தின் அடையாளமாக, அந்த திவ்ய உபதேசங்களில் எனக்கு ஆழமாகப் பதிந்துத் தீண்டிய சூத்திர-அனுபவத்தைத் தம் நெஞ்சில் சீராக ஊன்றிக்கொள்ள ஒரு சிறு முயற்சியாகச் செய்கிறேன்.
இம்முன்நாள் கலாசேபத்தில் ஸ்ரீமன் இராமாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள், ஸ்வாமி தேசிகர் அருளிய முக்கிய உபதேசங்களுள் ஒன்றான, “பகவத் பக்தி”யின் அளவுகள் எவ்வாறு அனேகமாய் மாறுபடுகின்றன — ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்கும், ஒரே ஜீவனிடத்திலும் காலம் காலமாய் வேறுபட்டு வருவதைப் பற்றியும், அதன் தத்துவபார்வையையும், மிக எளிமையாக விளக்கமளித்தார்.
அப்பக்தியின் தூரம் எவ்வாறு அளவிடுவது? அவ்வளவிலும் வேறுபாடு எவ்வாறு அறியப்படும் என்று வந்த வேளையில் ஸ்வாமிகள் கூறியது— “பகவத் பக்தி” வெறும் மனநிலை அல்ல; அது பொருளுறக் கைவரப் பெறும் பலனும் உடைய ஒரு மார்க்கம். அந்த பலன்கள் யாவும் பக்தியின் வலியிடையைச் சார்ந்து இயங்குகின்றன. பக்தி எவ்வளவு ஆழமோ, அந்த அளவிற்கு பகவானுடைய அனுக்ரஹங்களும் பெருகுகின்றன.
இதன் பின்னர் அடியேன் தன்னிடம் ஒரு கேள்வி எழுப்பினேன். “இவ்வாறு பக்தியின் பலன்கள் அதன் தீவிரத்திற்கே ஒப்பாக அமைகின்றன என்ற இந்த ஸதாசார்யர் உபதேசத்தின் தத்துவத்தை ஒரு பக்தன் தன் அனுபவத்தில் எப்படித் தீர்க்கம் கண்டு அறிய முடியும்? தன் பக்தி-விருத்திக்கு நடப்பன ப்ரயோஜனங்கள், தன்னுடைய பூர்வபக்தி தீவிரத்திற்கே முந்தினவையா என்ற தெளிவை எவ்வாறு உணர்வது?”
எனது மனம் கூறியது: இக்கேள்விக்கும் பதில் மிக ஆழமன்று — மிக எளியதென்றே.
பக்தியே தன்னுடைய பலன். பக்தியே தன்னுடைய அனுக்ரஹம்.
பக்தியின் ப்ரபலம் அதன் விளைவுகளைக் காட்டுமேயன்றி, அந்த விளைவுகள் மறுபடியும் நமக்குள் மேலும் தீவிரமான பக்தியை உருவாக்கும். இவ்வாறே பக்தி ஒரு உயர்ந்த பண்பின் சுழற்சி போல, ஒவ்வொரு சுற்றிலும் ஆழமாகி, உயரத்தின் படிகளை ஏறச் செய்கிறது.
பக்தி முதலில் சாதாரண ஆராதனை வடிவங்களிலே தொடங்கும். அவ்வாறான ஆராதனை ஆழமாகும் போது, பகவானுடைய அருள் தன் அனுபவத்தில் வெளிப்படும்; அதுவே உலகிய ப்ரார்த்தனைகளின் நிறைவை மட்டுமன்றி, அந்த நிறைவு நிலையிலிருந்து பக்தனை மேலும் உயர்ந்த ஆத்யாத்மிக நிலைக்கு வழிநடத்தும்.
அப்பொழுது பக்தியின் வழி தீவிரமடையும்; உலக ஆசைகள் நிறைவேறும் போது மனம் இயல்பாகவே திவ்ய சம்பந்தங்களை நோக்கிச் செல்கிறது. சில்வரைப் பிண்ணிட்டு நம்முள் ஒரு புதிய ஏக்ஹாக்ரம் தோன்றும் — “திவ்ய தேசங்கள்” நோக்கி யாத்திரைகள் மேற்கொள்ளவொணும், அங்கேயே பகவத் ஸந்நிதியானந்தத்தை அனுபவிக்கவொணும் என்ற ப்ரேரணை எழும்.
அவ்வாறே யாத்திரை-பக்தியும் மேலும் பரிணமித்து, ஆராதனைக்குப் பின்பு எழும் ஜீவனின் தபஸ்யாபரிய நிலைக்கு வழிவகுக்கும். இப்போது அந்த பக்தன் உலகப்ரார்த்தனைகள் எல்லாம் விட்டு, ஆத்மாநுபவம் நோக்கிய நெருக்கமான பானை எழும்.
அப்படி அந்த அளவிலான பக்தி ஒருவரை “ரஹஸ்ய கிரந்தா”னாம் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகரின் “ரஹஸ்யத்திரய ஸாரம்” போன்ற தீவிர தத்துவ நூல்களை ஆராயப் ப்ரேரிப்பிக்கும்.
இவ்வாறு பார்க்கும்போது, பக்தி தன்னையே மேலும் தீவிரமாக்கும் தன்மை உடையது என்பதை நாமறிந்துகொள்கிறோம். அதுவே பகவானுடைய அதிசயமான கருணைக் கட்டமைப்பாகும்.
ஆகப் பக்தியின் உண்மையான ப்ரயோஜனம் அதன் தனதிய விருத்தி — இந்த அடுக்கடுக்கான பக்தியின் வட்டத்தோடு நம்மை உயரத்தின் பாதையில் நடத்தி, நம்மை நம்முடைய பரம பின்னலான பகவானிடத்தில் மேலும் அணைத்துச் சேர்க்கும் பவித்ர சுழற்சியாகும்.
அந்த உண்மையே பக்தி எனும் சக்ரத்தின் திவ்ய ரகஸ்யம்!
Adiyen
Daasoham 🙏
**********
Below is the original blog I had written in English which was then rendered above as a Tamil version with the assistance of an AI tool:
________________
At the end of each of our “Kalapshepam” ongoing sessions on Swami Desikan’s “Rahasya Traya Saaram” that our revered Sadhachrya U Ve Sri Valayapettai Ramachar Swami is delivering for all our benefit in weekend hour long online classes, “Adiyen” makes an attempt to distill from it what impresses me most as the most important lesson that I should internalise.
In the last class , Sriman Ramachar explained to us Swami Desikan’s important statements on how many are those in the world who cultivate Bhakthi towards Bhagavan but the intensity of such Bhakthi varies from person to person and even in one person it could vary from time to time .
How to recognise the difference or variation in the intensity of Bhakthi ? Sriman Ramachar explained this point also very lucidly :
“Bhagavat Bhakthi” is not without rewards. “Bhagavan” bestows many blessings upon the devotee whose behaviour in life is characterised by Bhakthi . The more intense the Bhakthi the more fulsome is Bhagavan’s blessings . The rewards of Bhakthi thus are directly proportional to its intensity .
“Adiyen” next asked myself the question : How is a Bhaktha to know or realise the truth of the statement that rewards of Bhakthi are directly proportional to its intensity? Also, how is a Bhaktha to ascertain for himself or to objectively begin measuring if the rewards yielded to him/her — or the fruits he has come to enjoy — are indeed commensurate with the intensity of Bhakthi that he has cultivated in life towards Bhagavan?
In other words , the question I posed to myself was how is a devotee to recognise the extent of his progress on his journey on the path of Bhakthi? How is he or she through the experience of Bhagavan’s blessings in life to know that the harvest of Bhakthi is being reaped?
My mind tells me that the answer to the question is not so complicated as one might fear.
Bhakthi is its own reward . Bhakthi is its own blessing.
The outcomes of Bhakthi are indeed dependent upon its intensity. However, the efforts exerted in the cultivation of Bhakthi only result in evermore intense efforts of Bhakthi. Bhakthi thus can be measured by observing that it leads one to the next higher turn of Bhakthi, in fact, in an upward spiral.
Bhakthi in the beginning is limited to simple forms and practices of worship. But as such simple worship increases in intensity, Bhagavan bestows rewards not only in the form of ordinary blessings viz. mere fulfilment of some worldly desire . Bhagavan in the process also, more importantly, helps the devotee to graduate to the next level of intensity of Bhakthi all by himself. Bhakthi turns thus more intense when the devotee, with his worldly desires now fulfilled, suddenly finds his mind turning towards matters more spiritual .
Simple forms of worship now turn into more intense forms … The devotee, for example , now feels the urge to go on long pilgrimages to several “Divya Desams…” to have more intense experience of Bhagavan’s presence there!
Thereafter, that Bhakthi also turns into even more intense Bhakthi, for then the Bhakthi feeling graduates to a yet higher level — i.e. the Bhaktha no longer has any worldly or material desire to satisfy but now wishes to pursue even higher spiritual goals in life.
For, e.g. we might allude to the intensity of Bhakthi now manifesting itself in the form of a deep longing to delve deep into the study of a profound “Rahasya grantha” like Swami Desikan’s “Rahasya traya Saaram”!
So, here we see how Bhakthi becomes a reward for its own intensity . And that too is a miraculous handiwork of Bhagavan!
So, from the few examples cited above , we can possibly understand through contemplation of how Bhakthi indeed begets more intense Bhakthi and it is that process which in itself is the real and substantive reward of Bhakthi .
Bhakthi thus is truly what is called a virtuous cycle … a spiral of intensity that enables a Bhaktha to climb higher and higher to eventually get nearer and nearer to Bhagavan.
Sudarshan Madabushi